esencja życia

Życie to nie dar lecz odwieczne prawo. Byliśmy, jesteśmy i będziemy.

22) Harmonia między planetami US, Muzyka Sfer (Hartmut Warm)/ Przegląd planet Układu Słonecznego/ Droga Mleczna/ Wszechświat z ezoterycznego punktu widzenia: Gwiazdozbiór Lutni, APEX, MALDEK/ NIBIRU

2 Komentarze

planetu US

Wszystko we wszechświecie nie tylko posiada formę, kolor i dźwięk, ale istnieje względem  siebie w określonych proporcjach i strukturach. Kosmos to nieustannie wibrujące fale i cząsteczki będące w nieprzerwanym ruchu. A wszystkim rządzi Wyższy Porządek  oparty  na Absolutnej  Harmonii.   W ten Wyższy Porządek, czyli Harmonię Wszechświata, mocno wierzyli Pitagoras oraz astronom  Johannes  Kepler, który opisał  jednolite  prawa  wszechświata, określając  je  jako  „niebiańską  harmonię”.  Ten  kosmiczny  ład, będący doskonałym wyrazem Harmonii Stworzenia da się zauważyć na dwóch płaszczyznach jednocześnie:

1) wizualnej :geometrycznej (relacje przestrzenne) oraz kolorystyka

2) fonicznej: współbrzmienie dźwięków (interwały muzyczne)

Hartmut  Warm  przedstawił  ten  niebiański  porządek, posługując  się  złożonym  modelem  komputerowym.  Przy pomocy różnorakich zabiegów komputerowych (skomplikowane obliczenia, symulacje) H. Warm udowadnia, że planety naszego US poruszają się względem siebie według wyższego porządku, tzn. podczas okrążania Słońca zachowują określone proporcje , które w CZASOPRZESTRZENI (=potrzebny  jest  do  tego  określony  przedział  czasowy) tworzą regularne wzory, przypominające wyglądem bajeczne mandale. Wzory matematyczne wyrażające proporcje przestrzenne między torami planet można również przełożyć na interwały muzyczne, które H. Warm określił jako MUZYKĘ  SFER.

H. Warm wykazał, że  owa  harmonia  Kosmosu  nie  jest  jedynie  snem, a  rzeczywistością.  Planety  systemu  słonecznego  poruszają  się  wokół  Słońca  po  torach  eliptycznych.  Na  elipsie  każdej  planety  znajdują  się  2  punkty (=momenty), w których  planeta  znajduje  się  najbliżej  Słońca  i  najdalej  od  niego.  Siły  grawitacji  powodują, że  planety  przebiegają  przez  te  punkty  z  różną  prędkością. Kiedy  połączymy  dwie  planety  linia  prostą, to  przebieg  tej  linii  podczas  ruchu  tych  planet  w  określonej  przestrzeni  czasowej  i  z  uwzględnieniem  jednakowych  odstępów  czasowych (= zapisywanie  położenia  linii  co  jakiś  określony  czas, np.  co  trzy  miesiące) w  postaci  sumy  wszystkich  kolejno  postępujących  po  sobie  pozycji  zakreśli  określoną  figurę.

I  tak  przykładowo  po  8  latach  linia  łącząca  Ziemię  i  Wenus  zakreśli  wyraźną  figurę  w  postaci  pentagramu, a  Jowisz  z  Uranem  po  248  latach – heksagram (6-ramienna gwiazda)  .  Widać  to  wyraźnie  na  filmiku — od 2:15 do 3:18 min.: Wenus – Ziemia, a  od 4:19 do 4:50 min.  Jowisz – Uran:

Dalsze przykłady i dokładne objaśnienia, zarówno w j. niemieckim jak i angielskim na stronie:

http://www.keplerstern.de/Bildergalerie/bildergalerie.html

http://www.keplerstern.de/_Spharenharmonie_/_spharenharmonie_.html

OBRAZY  DLA  RÓŻNYCH  KONSTELACJI  PLANET

1) WENUS  –  ZIEMIA

Wenus – Ziemia

Ziemia  okrąża  Słońce  w  ciągu  365,256 dni, Wenus – 224,701 dni, co  odpowiada  stosunkowi  13:8.  13  i  8  to  liczby  występujące  w  ciągu  Fibonacciego: 13 : 8 = 1,61 (złota  proporcja, patrz: wpis 28).  Po  8  latach  odcinek  Wenus – Ziemia  zakreśla  pentagram.

2) JOWISZ – URAN

Jowisz – Uran

Po  248,6  latach  linia  łącząca  Jowisz  z  Uranem  formuje  heksagram.

3) WENUS – ZIEMIA – MARS

Wenus – Ziemia – Mars

Potrzeba  1278,9  lat, aby  te  trzy  planety  utworzyły  figurę  geometryczną  widoczną  na  obrazku.  Białe  punkty  przedstawiaja  pozycje  planet, a  czerwone  linie – odcinki  łączące  planety.

4) WENUS – JOWISZ  – NEPTUN

Wenus – Jowisz – Neptun

Po  379,14  latach  poruszania  się Wenus, Jowisz  i  Neptuna  po  ich  torach  eliptycznych  powstaje  powyższa  figura.

5) WENUS – MARS – NEPTUN

Wenus – Mars – Neptun

Te  heptagram  pojawia  się  po  356,86  latach.

6) JOWISZ – SATURN – NEPTUN

Jowisz – Saturn – Neptun

Ta  12-ramienna  gwiazda  ukazuje  się  po  8947,27  latach.

7) WENUS – ZIEMIA – PLUTON

Wenus – Ziemia – Pluton

Konstelacja  linii Wenus – Ziemia – Pluton  potrzebuje  702,8  lat  na  uformowanie  powyższej  figury  geometrycznej.

……………………………………………

PRZEGLĄD  PLANET  UKŁADU  SŁONECZNEGO  W  SKRÓCIE

Merkury, Wenus , Ziemia  i  Mars  to  planety  skaliste.  Jowisz, Saturn, Uran, Neptun  i  Pluton  to  planety  gazowe.

1) MERKURY

Merkury

Średnia odległość  od Słońca -57 909 176 km. / Czas  okrążenia  Słońca – 87,969 dni / Średnia prędkość orbitalna – 47,87 km/s / Gęstość – 5,427 g/cm³ /Średnia temp – dzień : 350 °C / noc: −200°C /Satelity naturalne (księżyce) – brak / Pierścienie – brak

Merkury  swoim  ukształtowaniem  przypomina  Księżyc: są  na  nim  liczne  kratery  uderzeniowe. Jest   praktycznie  pozbawiony  atmosfery.  Natężenie  jego  pola  magnetycznego  jest  100-krotnie  mniejsze  od  natężenia  pola  magnetycznego  Ziemi.  Merkury  jest  widoczny  gołym  okiem. Można  go  zobaczyć  tuż  przed  wschodem  lub  tuż  po  zachodzie  Słońca.

2) WENUS

Wenus

Średnia odległość  od Słońca – 108 208 926 km. / Czas  okrążenia  Słońca – 224,701 dni /Średnia prędkość orbitalna – 35,020km/s //Gęstość – 5,204 g/cm³// Średnia temp –  437°C do  500 °C  / Satelity naturalne – brak /Pierścienie – brak

Powierzchnia Wenus została ukształtowana przez zjawiska wulkaniczne, a duże stężenie związków siarki w atmosferze wskazuje na trwającą ciągle aktywność wulkaniczną. Ma najgęstszą atmosferę ze wszystkich planet skalistych w Układzie Słonecznym, która składa się głównie z dwutlenku węgla. Pole magnetyczne Wenus jest znacznie słabsze niż na Ziemi. Na nocnym niebie Wenus widoczna jest tylko przez ok. 3 godziny przed wschodem Słońca lub ok. 3 godzin po zachodzie Słońca.  Nazywana jest Gwiazdą Poranną (Jutrzenką) lub Gwiazdą Wieczorną.

3) ZIEMIA

Ziemia

Średnia  odległość  od  Słońca -149 598 261 km. / Czas  okrążenia  Słońca – 365,256 dni / Średnia prędkość orbitalna – 29,783 km/s // Gęstość – 5,513 g/cm³ // Średnia temp – od -88 do +58 °C / Satelity naturalne – 1  /Pierścieniebrak

Powierzchnię Ziemi w 70,8% zajmuje woda wszechoceanu zawarta w morzach i oceanach; pozostałe 29,2% stanowią kontynenty i wyspy. Atmosfera składa się w 78% z azotu a w 21% z tlenu.

4) MARS

Mars

Średnia odległość  od Słońca – 227 936 637 km. /Czas  okrążenia  Słońca – 686,960 dni /Średnia prędkość orbitalna – 24,13 km/s // Gęstość – 3,934  g/cm³ // Średnia temp – od -140 do +20°C / Satelity naturalne – 2 / Pierścienie – brak

Powierzchnia Marsa zawiera sporo tlenków żelaza (stąd ten rdzawo-czerwony kolor) i usiana jest kraterami uderzeniowymi, podobnie jak powierzchnia Księżyca. Mars jest planetą z cienką atmosferą zawierającą 95% dwutlenku węgla, nie posiada magnetosfery, a cząstki wiatru słonecznego docierają bezpośrednio do jonosfery planety.

5) JOWISZ

Jowisz

Średnia odległość  od Słońca – 778 412 020 km. / Czas  okrążenia  Słońca – 11,85 lat  // Średnia prędkość orbitalna – 13,07 km/s // Gęstość – 1,326 g/cm³ // Średnia temp. na powierzchni: od -163 do -121°C / Satelity naturalne – 66 (co najmniej) /Pierścienie – 4

Jowisz jest największa planetą Układu Słonecznego. Wraz z Saturnem, Uranem i Neptunem tworzy grupę gazowych olbrzymów. Jego atmosfera składa się w trzech czwartych z wodoru i w jednej czwartej z helu. Pole magnetyczne Jowisza jest 14 razy silniejsze od ziemskiego. Pierścienie Jowisza są niewyraźne i zbudowane głównie z drobnego pyłu.

6) SATURN

Saturn

Średnia odległość  od Słońca – 1 426 725 413 km. / Czas  okrążenia  Słońca – 29,46 lat  / Średnia prędkość orbitalna – 9,638 km/s // Gęstość – 0,687 g/cm³ (mniejsza niż wody) // Średnia temp. na powierzchni: od -191 do -130°C / Satelity naturalne  – 62 (potwierdzone) / Pierścienie – 9

Saturn jest drugą pod względem wielkości planetą po Jowiszu. Charakterystyczną jego cechą są pierścienie, składające się głównie z lodu i w mniejszej ilości z odłamków skalnych. Jego atmosfera składa się w 93, 3% z wodoru i w 3.25% z helu. Saturn ma wewnętrzne pole magnetyczne, którego natężenie odpowiada jednej dwudziestej natężenia pola magnetycznego Jowisza i jest nieco słabsze niż pole magnetyczne Ziemi.

7) URAN

Uran

Średnia odległość  od Słońca – 2 870 972 220 km. / Czas  okrążenia  Słońca – 84,323 lata  / Średnia prędkość orbitalna – 2,59 km/s // Gęstość – 1,318 g/cm³  // Średnia temp. powierzchni: od -271 do -213°C / Satelity naturalne – 27 / Pierścienie – 11

Uran jest trzecią pod względem wielkości planetą US i podobnie jak 5 innych planet – widoczną gołym okiem. Wnętrze Uranu jest płynne, co oznacza, że nie ma on stałej powierzchni. Jako jedyna planeta Układu Słonecznego posiada oś, która znajduje się w płaszczyźnie ruchu obiegowego wokół Słońca, co oznacza, że Uran wiruje leżąc na boku. Jego atmosfera składa się głównie z wodoru (83%) i helu (15%). Pole magnetyczne Uranu jest szczególne, gdyż nie pochodzi z geometrycznego środka planety: dipol magnetyczny jest przesunięty z centrum planety w kierunku bieguna północnego, stąd pole magnetyczne na półkuli północnej jest znacznie silniejsze od tego na południowej. Jest ono 50 razy silniejsze od pola magnetycznego Ziemi.

8) NEPTUN

Neptune

Średnia odległość  od Słońca – 4,5 miliarda km. / Czas  okrążenia  Słońca – 164,78 lata  // Średnia prędkość orbitalna – 5,43 km/s // Gęstość – 1,76 g/cm³  // Średnia temp. powierzchni: -210 °C / Satelity naturalne – 13 / Pierścienie – 3

Tak jak wszystkie gazowe olbrzymy Neptun otoczony jest pierścieniami. Na Neptunie wieją najsilniejsze wiatry w całym Układzie Słonecznym (1600 km/h). Atmosfera Neptuna jest podobna do atmosfery Uranu: składa się głównie z wodoru (84%)i helu (12%). Pole magnetyczne Neptuna ma, podobnie jak Uran, złożoną geometrię.

9) PLUTON

pluton2

Średnica – 2300 km /Średnia odległość  od  Słońca – 5929 mln. km / Czas  okrążenia  Słońca – 248,4 lat / Średnia prędkość orbitalna – 47,89 km/s // Gęstość – 2,0 g/cm³  // Średnia temp. powierzchni:  -234°C / Satelity naturalne – 3 / Pierścienie – brak

Pluton to „mała”, skalista, lodowa planeta. Powierzchnia Plutona pokryta jest zmarzniętą wodą i zmrożonym azotem. Jego atmosfera jest bardzo cienka i składa się z azotu, metanu i dwutlenku węgla. Pole magnetyczne: grawitacja na równiku wynosi 0,04 przyciągania ziemskiego. „24 sierpnia 2006 roku astronomowie na Zgromadzeniu Ogólnym Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pradze odebrali Plutonowi status planety. Obecnie jest on określany jako ‘134340 Pluton’.”

…………………………………………

DROGA  MLECZNA

Astronomowie uważają, że we Wszechświecie istnieją setki miliardów galaktyk. Z tej ilości dzisiejsze teleskopy są w stanie „dostrzec” kilkadziesiąt tysięcy. Galaktyka, w której znajduje się nasz US, nosi nazwę Drogi Mlecznej. To galaktyka spiralna składająca się z tzw. ramion. 4 główne ramiona spiralne to Ramię Strzelca, Ramię Węgielnicy (Łabędzia/Zewnętrzne), Ramię Perseusza i Ramię Krzyża (Ramię Tarczy). Nasz US leży w Ramieniu Oriona (Lokalnym). Droga Mleczna obejmuje od 100 do 300(400) miliardów(!) gwiazd, z czego co najwyżej 8479 z nich jest widocznych z Ziemi. W idealnych warunkach, w odpowiednim miejscu i o odpowiedniej porze gołym okiem można dostrzec około 2500 gwiazd. Dysk Galaktyki ma średnicę około 100 000 lat świetlnych i grubość ok. 1000 lat świetlnych. Układ Słoneczny znajduje w odległości 26-27 tys. lat świetlnych od centrum Drogi Mlecznej.

512px-Ramiona_Drogi_Mlecznej_ssc2008-10.svg

…………………………………..

WSZECHŚWIAT  Z  EZOTERYCZNEGO  PUNKTU  WIDZENIA

To, co  nauka  postrzega  jako  martwą  materię, czyli planety, gwiazdy, mgławice itp., dla  ezoteryków  jest  jednym  wielkim, żywym  organizmem, którego  wszystkie  elementy  posiadają  świadomość  i  pozostają  w  stanie  stałej  wzajemnej  wymiany  informacji. Naukowcy  widzą  tylko  mikroułamek rzeczywistości, tzn. tę część, którą dostrzegają za pomocą pięciu zmysłów i nowoczesnej aparatury. Moja koncepcja świata w pełni rezonuje z tą ezoteryczną. Nauka wciąż szuka obcych cywilizacji we wszechświecie, jednak poza naszym Układem Słonecznym. Świat ezoteryczny twierdzi, że w naszej i w innych galaktykach niemal roi się od różnych cywilizacji, tych przyjacielskich i tych, które są wrogie ludzkości. Niektóre z nich stanowią nieodłączną część historii Ziemi i rozwoju człowieka i miały ogromny wpływ na jej przebieg.  Przy czym wiele społeczności galaktycznych zamieszkuje wymiary o frekwencjach energii, które są niedostępne dla naszego zmysłu wzroku. Dotyczy to również planet naszego Układu Słonecznego. Weźmy jako przykład Wenus. Po mimo tak niewielkiej odległości, z Ziemi nie da się dostrzec żadnych szczegółów planety. Uniemożliwia to bardzo gruba warstwa chmur. Jednak wysłane na Wenus sondy dostarczyły naukowcom (według oficjalnych informacji) wielu szczegółów: góry i niziny stanowią odpowiednio 10% i 20% powierzchni planety. Dwie rozległe wyżyny przypominają kontynenty. Cała powierzchnia usiana jest wulkanami, dochodzącymi nawet do 160 km średnicy. Na Wenus panują ekstremalne warunki atmosferyczne: 90 razy większe ciśnienie niż na Ziemi i temperatura sięgająca  470°C. Atmosfera składa się w 95-98% z dwutlenku węgla, w powietrzu unosi się zapach siarki, panują megasztormy, którym towarzyszą potężne błyskawice i wyładowania. A więc planeta nie nadaje się do zamieszkania jej przez człowieka. Czy zebrane informacje są rzeczywiście wiarygodne i przesadzają o wszystkim? Istnieją osoby sensytywne, które z przekazów, jakie otrzymują z wyższych poziomów bytu, dowiadują się o zupełnie innym obrazie Wenus. Enrique Mercado Orue twierdzi, że właśnie otrzymuje tego typu przekazy od wyższych istot. Według niego wiele informacji dostarczonych przez naukowców mija się z prawdą. I tak np. wysokie temperatury zarejestrowane przez sondy pochodzą od promieniowania wysyłanego przez nie same. Już sama gęsta atmosfera Wenus , nad którą utrzymuje się stale warstwa chmur, chroni przed krańcowo upalnymi temperaturami. Na Wenus panują w rzeczywistości łagodne temperatury, a planetę pokrywają nie tylko lądy, lecz także oceany, morza i rzeki. Występuje bogactwo roślin. Według E.M.Orue na Wenus żyją humanoidalne istoty: część z nich o niższych wibracjach mieszka pod powierzchnią planety, natomiast ci z wyższą świadomością i o wysokich wibracjach ciała zamieszkują powierzchnię. Ich wysokie wibracje powodują ,że są niewidoczni dla ludzkiego zmysłu wzroku. Również historia cywilizacji Wenusiańczyków jest tak samo bogata i burzliwa jak historia ludzkości.

Inny przykład rozbieżności między tym, co mówią naukowcy, a tym, co twierdzą ezoterycy: według naukowców pas planetoid znajdujący się miedzy Marsem a Jowiszem, który tworzą głównie skaliste i metaliczne minerały, uformował się z tzw. mgławicy przedsłonecznej jako grupa małych prekursorów planet (planetozymale). Jednak zaburzenia grawitacyjne nadały tym planetozymalom zbyt duże prędkości, aby mogły połączyć się  i utworzyć planetę. Według ezoteryków planetoidy miedzy Marsem a Jowiszem to pozostałości po planecie MALDEK, na której żyła wysoko rozwinięta i zaawansowana technicznie cywilizacja, ale eksperymenty z energią atomową i genetyką doprowadzono do zagłady życia na tej planecie, a sama planeta rozpadła się na pył asteroidów. Również Mars tętnił kiedyś życiem. W świecie ezoterycznym mówi się również o planecie APEX znajdującej się niegdyś w Gwiazdozbiorze LUTNI. To właśnie z tej planety, zniszczonej przez żyjącą na niej niegdyś cywilizację istot humanoidalnych w wyniku wojny nuklearnej, część z tych istot, które przeżyły katastrofę, migrowały na Marsa i Maldek, gdzie założyły swoje kolonie. Jednak również i tu dokonali spustoszenia.

NIBIRU – PLANETA X UKŁADU  SŁONECZNEGO

nibiru1

W babilońskim eposie „Enuma Elisz” w dwóch miejscach pojawia się ciało niebieskie określane nazwą „dnēberu”. Również w starożytnych mezopotamskich tekstach astronomicznych można znaleźć wzmiankę o ciele niebieskim zwanym nēberu. Dla badaczy, którzy przeprowadzili analizę tego tekstu, nie ulega wątpliwości, że chodzi o planetę Jowisz. Natomiast Nibiru jako kolejna planeta US jest dla astronomów obiektem czysto mitycznym, a teorie dotyczące Nibiru nazywają pseudonauką. Ian O’Neill twierdzi jednak, że astronomowie dostrzegli planetę Nibiru (planetę X) już na początku lat 80-tych XX wieku, na peryferiach Układu Słonecznego: teleskopy pracujące w podczerwieni zlokalizowały ją pomiędzy obiektami Pasa Kuipera. Planeta Nibiru pojawia się m.in. w książkach pisarza Zecharii Sitchina. Na podstawie własnej interpretacji mezopotamskich źródeł pisanych i ikonograficznych autor twierdzi, że w Układzie Słonecznym istnieje nieznana astronomom planeta (nadał jej nazwe Nibiru), która w ciągu 3600 lat obiega Słońce po szerokiej orbicie w kształcie elipsy (daleko poza Plutonem). Według Sitchina na Nibiru żyje zaawansowana technologicznie rasa istot (zwanych przez niego Anunnakami), które w odległej przeszłości odwiedzać miały Ziemię, wpływając na rozwój cywilizacyjny ludzkości. Niektórzy ezoterycy, na podstawie informacji pozyskanych z channelingów twierdzą, że planeta X jest kilka razy większa od Ziemi, ma czerwonozłoty kolor i przypomina świecące słońce. Podobno ma nawet pierścienie podobne do tych, jakie posiadają gazowe olbrzymy w US. Wiele osób twierdzi, że Nibiru ma wpływ na przebudzenie i oświecenie ludzkości żyjącej na Ziemi, kiedy pojawia się w miejscu swojej orbity najbliższym Ziemi i właśnie w obecnych czasach znajduje się na odcinku najbardziej zbliżonym do naszej planety….  

………………………

Naturalnie każdy musi zdecydować za pomocą swojej Intuicji, czy przyjmuje wersje o życiu na innych planetach naszego Układu  Słonecznego, czy nie. Zdarza się, że najbardziej fantastyczne wizje okazują się prawdą, a nauka myli się w swoich założeniach. Dzisiaj strony internetowe zalewa fala przekazów channelingowych. Należy traktować je z otwartością ale i z dużą  dozą ostrożności, nie brać wszystkiego na wiarę, lecz weryfikować sercem i umysłem. Tak jak istnieją naukowcy i pseudonaukowcy, tak wśród ezoteryków można znaleźć tych wiarygodnych i tych pseudo.

………………………

/We wpisie 38 dokładnie podaję, czym zajmuje się ezoteryka i wyjaśniam niektóre pojęcia, które często są ze sobą mylone. Poza tym we wpisie 26 również poruszam temat planet ale w kontekście energii męskiej i żeńskiej/

Reklamy

2 thoughts on “22) Harmonia między planetami US, Muzyka Sfer (Hartmut Warm)/ Przegląd planet Układu Słonecznego/ Droga Mleczna/ Wszechświat z ezoterycznego punktu widzenia: Gwiazdozbiór Lutni, APEX, MALDEK/ NIBIRU

  1. Piękne figury! Szkoda ze nie da sie usłyszeć muzyki sfer. Pozdrawiam 🙂

  2. Tutaj moja obserwacja będzie na właściwym miejscu, takie mam poczucie. Planety naszej dotyczy. Otóż w domach, w których mieszkałam badałam zawsze jak są zorientowane w stosunku do świata. W obecnym domu, który ma około 150 lat też zbadałam zaraz po zamieszkaniu czyli 4 lata i 4 miesiące temu. Dom postawiono dokładnie na kierunkach, długie ściany północ-południe, krótkie wschód-zachód. Drzwi do domu miałam dokładnie na północ skierowane.Po nowym roku przeszedł ulewny deszcze u mnie i na jednej z sosen starych chyba jak i dom pojawił się zielony wykwit charakterystyczny dla północnego kierunku tylko, że od południa. Pierwsza myślą moją było, że to chemia jakaś spadła z deszczem i że wyschnie, zniknie, nie znikła niepokoiło mnie to i dzisiaj wpadła mi myśl aby sprawdzić co z tą północą. Stanęłam pod drzwiami do domu, dawniej centralnie na północ wychodzącymi i …północ mam o 3 stopnie w kierunku wschodu przesuniętą, domu nie ruszałam przecież. Poobserwujcie u siebie proszę to zjawisko. Czuję, że nie jest nigdy za późno a może ktoś z Was robił wcześniej takie pomiary w domu i pamięta, powtórzcie porównajcie. Pozdrawiam

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s